Eozynofilowe zapalenie przełyku u dorosłych i dzieci – jak najnowsze wytyczne zmieniają postępowanie diagnostyczno-terapeutyczne

Eosinophilic esophagitis in adults and children: implications of the latest guidelines for diagnostic and therapeutic management

Emila Pyskło, Aleksandra Truchel, Dariusz Lebensztejn, Urszula Daniluk

Streszczenie

W ostatnich 2 latach opublikowano nowe wytyczne dotyczące postępowania w eozynofilowym zapaleniu przełyku (EZP) zarówno w populacji dorosłych, jak i wśród dzieci. W tym artykule przedstawiono w skrócie najważniejsze zalecenia ekspertów, które istotnie przyczyniają się do standaryzacji diagnostyki i terapii tej jednostki chorobowej.

Abstract

In the last 2 years, new guidelines for the management of eosinophilic esophagitis (EoE) in adults and in children have been published. In this article, we summarize the most important recommendations of experts, which significantly contribute to the standardization of diagnosis and treatment of this disease.

Wtórne zaburzenia motoryki przełyku

Secondary esophageal motility disorders

Martyna Niemczuk, Rafał Astapczyk, Andrzej Dąbrowski, Agnieszka Świdnicka-Siergiejko

Streszczenie

Zaburzenia motoryki przełyku (EMD) to niejednorodna grupa obejmująca wiele jednostek chorobowych, często o trudnej do zidentyfikowania etiologii. EMD mogą mieć charakter mechaniczny, związany ze zmianami strukturalnymi, które upośledzają motorykę przełyku, lub czynnościowy, gdy pomimo braku uchwytnej przeszkody anatomicznej dochodzi do nieprawidłowej pracy przełyku. Już na wczesnym etapie diagnostyki należy podjąć próbę różnicowania zaburzeń pierwotnych od wtórnych, w których dysfunkcja przełyku rozwija się w następstwie chorób ogólnoustrojowych lub uszkodzeń jatrogennych. Wieloczynnikowa etiologia oraz podobieństwa w obrazie klinicznym i endoskopowym poszczególnych schorzeń znacznie utrudniają ustalenie właściwego rozpoznania i wdrożenie skutecznego leczenia przyczynowego. Stąd tak ważne jest indywidualne postępowanie wobec każdego pacjenta i odpowiednie dopasowanie strategii diagnostyczno-terapeutycznej – są to istotne wyzwania w codziennej praktyce klinicznej. Celem niniejszej pracy jest przegląd aktualnego piśmiennictwa dotyczącego wtórnych zaburzeń motoryki przełyku, ze szczególnym uwzględnieniem ich patogenezy, obrazu w badaniu manometrycznym i znaczenia klinicznego, a także ostatnich zaleceń Amerykańskiego Towarzystwa Gastroenterologicznego (AGA).

Abstract

Esophageal motility disorders (EMDs) are a heterogeneous group comprising many disease entities, often with difficult-to-identify etiology. EMDs can be mechanical in nature, associated with structural changes that impair esophageal motility, or functional, in which, despite the absence of a detectable anatomical obstruction, the esophagus is not functioning properly. At an early stage of diagnosis, an attempt should be made to differentiate between primary and secondary disorders, in which esophageal dysfunction develops as a result of systemic diseases or iatrogenic damage. The multifactorial etiology and similarities in the clinical and endoscopic presentation of individual conditions make it very difficult to find a correct diagnosis and implement effective causal treatment. That is why an individual approach to each patient and appropriately tailored diagnostic and therapeutic strategies are crucial. Nevertheless, this poses a significant challenge in everyday clinical practice. The aim of this paper is to review the current literature on secondary esophageal motility disorders, with particular emphasis on their pathogenesis, manometric findings, and clinical significance, and the latest clinical practice update of American Gastroenterological Association (AGA).

Achalazja po fundoplikacji Nissena – rola manometrii przełykowej wysokiej rozdzielczości w kwalifikacji do zabiegów na przełyku i w identyfikacji powikłań – opis przypadku

Achalasia after Nissen fundoplication – the role of high-resolution esophageal manometry in qualifying for esophageal procedures and in identifying complications – a case report

Dorota Waśko-Czopnik

Streszczenie

Manometria przełykowa wysokiej rozdzielczości (HRM) jest użytecznym narzędziem diagnostycznym, pozwala precyzyjnie określić typ patologii czynnościowej przełyku. Równie ważna jest jej rola w kwalifikacji do zabiegów operacyjnych na przełyku i ocenie pooperacyjnej w razie niepowodzenia fundoplikacji. Warunkiem powodzenia leczenia zabiegowego choroby refluksowej przełyku (GERD) jest nie tylko umiejętność i doświadczenie chirurga, lecz przede wszystkim odpowiednia kwalifikacja pacjenta oparta na badaniu manometrii przełykowej, uzupełnionym seriogramem górnego odcinka przewodu pokarmowego w czasie (TBE), badaniem endoskopowym i pH-metrią/impedancją-pH przy utrzymywaniu się objawów refluksu po zabiegu. Aktualny stan wiedzy pozwala uznać HRM za podstawowe narzędzie pomagające wykluczyć inne rozpoznania różnicowe GERD, a także użyteczne w określaniu strategii chirurgicznej u pacjentów z GERD, u których przed operacją występuje nieefektywna motoryka trzonu przełyku (IEM) lub dysfagia.

Abstract

High-resolution esophageal manometry (HRM) is a useful diagnostic tool that precisely identifies the type of functional esophageal pathology. Its role in qualifying patients for esophageal surgery and postoperative evaluation in the event of fundoplication failure is equally important. Successful surgical treatment of gastroesophageal reflux disease (GERD) depends not only on the surgeon’s skill and experience, but above all, on appropriate patient qualification based on esophageal manometry, supplemented by timed barium esophagram (TBE) – a timed serogram of the upper gastrointestinal tract – endoscopy, and pH-metry/impedance-pH if reflux symptoms persist after the procedure. Current knowledge suggests that HRM is not only a fundamental tool for excluding other differential diagnoses of GERD but also useful in determining surgical strategy in patients with GERD who present with ineffective esophageal motility (IEM) or dysphagia before surgery.

Słowa kluczowe: manometria przełykowa wysokiej rozdzielczości, achalazja, fundoplikacja Nissena

Pseudoachalazja wtórna do rozsianego procesu nowotworowego

Pseudoachalasia secondary to disseminated neoplastic process

Agnieszka Przybysz

Streszczenie

Pseudoachalazja (wtórna achalazja) jest to stan kliniczny imitujący pierwotną achalazję wpustu, ale najczęściej spowodowany złośliwymi nowotworami połączenia przełykowo-żołądkowego. Szacuje się, że pseudoachalazja dotyczy około 5% pacjentów z klinicznymi i obrazowymi objawami pierwotnej achalazji. Podejrzenie pseudoachalazji należy brać pod uwagę u pacjentów w podeszłym wieku, z krótkim czasem trwania objawów, znaczną utratą masy ciała i utrudnionym bądź niemożliwym przejściem endoskopem przez połączenie przełykowo-żołądkowe. Biopsja wykonana w trakcie gastroskopii daje wynik fałszywie ujemny w 25% przypadków. W diagnostyce coraz większą rolę zaczyna odgrywać endosonografia. Podejrzenie tej jednostki chorobowej jest bardzo ważne, gdyż zwłoka w diagnostyce przyczynia się do zaawansowania choroby podstawowej. Artykuł zawiera opis przypadku pacjentki z pseudoachalazją wtórną do rozsiewu raka gruczołu piersiowego.

Abstract

Pseudoachalasia (secondary achalasia) is a clinical condition mimicking primary achalasia of the cardia, but most often caused by malignant tumors of the esophagogastric junction. It is estimated that pseudoachalasia accounts for approximately 5% of patients with clinical and imaging symptoms of primary achalasia. Pseudoachalasia should be suspected in elderly patients with short-term symptoms, significant weight loss and difficult or impossible endoscopic passage through the esophagogastric junction. Biopsy obtained during gastroscopy yields a false negative result in 25% of cases. Endosonography is playing an increasingly important role in the diagnosis. Suspecting this disease is very important, because delay in diagnosis contributes to the advancement of the underlying disease. The article describes the case of a patient with pseudoachalasia secondary to dissemination of breast cancer.

Pacjent z dysfagią – achalazja czy eozynofilowe zapalenie przełyku? Opisy przypadków

Patient with dysphagia – achalasia or eosinophilic esophagitis? Case reports

Martyna Niemczuk, Maksymilian Lech, Rafał Astapczyk, Agnieszka Świdnicka-Siergiejko, Paweł Rogalski, Andrzej Dąbrowski

Streszczenie

Dysfagia to subiektywne odczucie utrudnionego połykania, które stanowi objaw alarmowy o istotnym znaczeniu klinicznym, wymagający dalszej diagnostyki. Ze względu na lokalizację zaburzeń wyróżnia się dysfagię ustno-gardłową oraz przełykową, których etiologia obejmuje zarówno pierwotne schorzenia strukturalne i motoryczne przełyku, jak i różne choroby ogólnoustrojowe. Amerykańskie Towarzystwo Gastroenterologiczne (AGA) zwraca uwagę, by w diagnostyce dysfagii zawsze brać pod uwagę możliwość występowania zaburzeń czynności przełyku wtórnie do innych chorób zapalnych i immunologicznych przełyku oraz pozaprzełykowych. Jak najszybsze ustalenie właściwego rozpoznania jest niezbędne do włączenia odpowiedniego leczenia przyczynowego, którego celem jest eliminacja objawów, zmniejszenie ryzyka powikłań i poprawa jakości życia pacjenta. Choć pamiętamy o jednostkach chorobowych manifestujących się dysfagią – achalazji i eozynofilowym zapaleniu przełyku (EoE) – ich poprawne rozpoznanie i leczenie jest często opóźnione. Niniejszy artykuł zawiera omówienie historii choroby dwóch pacjentów, u których rozpoznanie EoE i achalazji ustalono po kilku latach występowania objawów, pomimo prowadzonej diagnostyki.

Abstract

Dysphagia is a subjective feeling of difficulty swallowing, which is an alarming symptom of significant clinical importance, requiring further diagnosis. Depending on the location of the disorder, dysphagia is classified as oropharyngeal or esophageal, with etiologies ranging from primary structural and motor disorders of the esophagus to various systemic diseases. The American Gastroenterological Association (AGA) points out that in the diagnosis of dysphagia, one should always consider the possibility of esophageal dysfunction secondary to other inflammatory and immunological diseases of the esophagus and extraesophageal diseases. An accurate diagnosis as early as possible is crucial for initiating appropriate targeted treatment to eliminate symptoms, reduce the risk of complications, and improve patients’ quality of life. Although we are aware of diseases that manifest as dysphagia, such as achalasia and eosinophilic esophagitis (EoE), their correct diagnosis and treatment is often delayed. The following article discusses the medical history of two patients who were diagnosed with EoE and achalasia after several years of symptoms, despite ongoing diagnostics.

Zespół Plummera-Vinsona jako rzadka przyczyna przewlekłej niedokrwistości i dysfagii w wieku rozwojowym. Opis przypadku i przegląd piśmiennictwa

Plummer-Vinson syndrome as a rare cause of chronic anemia and dysphagia in children. Case report and review

Anna Jarzumbek, Katarzyna Bąk-Drabik, Jarosław Kwiecień, Żaneta Malczyk, Anna Saran, Katarzyna Ziora

Streszczenie

Zespół Plummera-Vinsona (Plummer-Vinson syndrome – PVS) jest rzadką jednostką chorobową, w której występuje charakterystyczna triada objawów: niedokrwistość z niedoboru żelaza, dysfagia, obecność błon przełykowych. Najczęściej jest on rozpoznawany u kobiet w wieku pomenopauzalnym. Rozpoznanie w wieku rozwojowym ustalane jest niezwykle rzadko. Przedstawiamy przypadek 17-letniej pacjentki z przewlekłą niedokrwistością syderopeniczną i dysfagią, u której w toku diagnostyki stwierdzono obecność błon przełykowych, co pozwoliło na ustalenie rozpoznania PVS. Uzupełnienie niedoborów żelaza, początkowo drogą parenteralną, a następnie doustną, doprowadziło do redukcji objawów i poprawy stanu endoskopowego. Zespół PVS należy brać pod uwagę w diagnostyce różnicowej dysfagii, szczególnie ze współistniejącą niedokrwistością. Ze względu na zwiększone ryzyko nowotworzenia pacjenci z PVS powinni podlegać okresowej kontroli endoskopowej.

Abstract

Plummer-Vinson syndrome (PVS) is a rare clinical condition associated with the triad of: iron deficiency anemia, dysphagia, and oesophageal web. PVS is reported most commonly in women in postmenopausal age. In children it is reported rarely. We described a case report of 17 years old patient with chronic syderopenic anemia and dysphagia, and oesophageal web, which was found in endoscopic examinati on, and allowed to set the diagnosis. The intravenous iron therapy, and next oral supplementati on reduced the symptoms of dysphagia and improved the endoscopic state. The PVS should be taken under consideration especially in patients with both anemia and dysphagia symptoms. PVS is associated with an increased risk of carcinogenesis, therefore the endoscopic supervision should be regularly performed.

Kompensacja szkód wynikających ze zdarzeń medycznych

Sylwia Kiełbasa